4 . ابوالعباس عبداللَّه بن جعفر بن حسين حميرى قمى ، دانشمندان فن رجال مىگويند : استاد و شيخِ همهء دانشمندان قم و از محترم‌ترين ايشان بوده و در سال 290 و اندى به كوفه رفته است ، و طالبان علم از او حديث بسيار استماع كرده‌اند . وى كتاب‌هاى زيادى دارد . نجاشى مىگويد : شيخ القميين و وجههم قدم الكوفة سنة نيّف و ستّين و مأتين و سمع أهلها منه و أكثروا و صنّف كتباً كثيرة . 5 . ابوالحسن على بن ابراهيم بن هاشم قمى از بزرگ‌ترين اساتيد و مشايخ حديث قم در قرن سوم شمرده شده و تا آنجا كه اطلاع داريم تا سال 307 زندگى كرده است . وى مورد كمال اعتماد بوده و احاديث فراوان آموخته و تأليفات زياد داشته است . نجاشى در مورد او مىگويد : ثقة فى الحديث ، ثبت ، معتمد ، صحيح المذهب ، سمع فأكثر و صنف كتباً . طبرسى دربارهء ايشان گفته است : « إنه من أجلّ روات أصحابنا » و علامه رازى از وى چنين ستايش مىكند : « من أجلّة مشايخ الكلينى » . 6 . ابوجعفر محمد بن الحسن بن فروخ الصفار متوفاى سال 290 از اصحاب حضرت عسكرى عليه السلام بوده و در ميان دانشمندان قم بسيار محترم و مورد وثوق است . رجاليون او را با الفاظ « عظيم القدر » و « ثقة » مىستايند . نجاشى مىگويد : « كان وجهاً فى أصحابنا القميين ، ثقة ، عظيم القدر ، راجحاً ، قليل السقط فى الرواية له كتب » . كلينى در قم ، از اين اساتيد كه از بزرگ‌ترين مشايخ عصر و از برجسته‌ترين دانشمندان قم بوده‌اند كسب علم نموده و قسمت اعظم روايات خود را از اينان استماع كرده است . بررسى در احوال مشايخ ديگر كلينى نشان مىدهد كه ايشان مراكز علمى بزرگ عصر ، از جمله كوفه ، بغداد و رى را در طلب علم جستجو كرده و نيز از مشايخ آن نواحى در امر حديث استفاده‌ها برده است . ايشان علاوه بر مشايخ قم و كوفه و رى و بغداد ، با دانشمندانى از شهرها و نواحى ديگر چون نيشابور و سعدآباد و آذربايجان و يمن هم مجالست داشته و از آنان استفاده كرده است .